NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
-İyi akşamlar. -İyi akşamlar.
Terrace House birlikte yaşayan altı yabancıyla ilgili bir program
ve biz de onları gözlemliyoruz.
Hazırladığımız tek şey güzel bir ev ve otomobiller.
-Hiç yazılı metin yok. -Evet.
Son bölümde üç yeni katılımcıyla tanıştık.
Kastın neredeyse tamamı değişti.
İlk olarak Violetta Razdumina geldi.
-Vivi de diyebiliriz. -Evet, Vivi.
Ne iş yapıyorsun?
Model ve oyuncuyum. Daha doğrusu oyuncu adayı.
Japonya'da mı doğdun?
Almanya'da doğdum, Rusya'da büyüdüm.
-Kız inanılmaz güzel. -Çok tatlı.
-Shochan abayı yaktı. -Kız harika.
-Beğendin ha? -Çok güzel.
-Hayali, Hollywood'da oyunculuk yapmak. -Haklı. Çok güzel.
Basketbolu ben de severim.
-Ortaokulda oynardım. -Ne, gerçekten mi?
-Haberi var mı? -Hiçbir şey söylemedim.
Onu öp ve şok et bence.
Ryo'yu köşeye sıkıştırma önerisi ne kadar atılgan olduğunu gösteriyor.
-Büyük sevgi gösterilerini seviyor. -Ben itiraz etmem.
Biraz örnek görebiliriz.
Ben bunun gerçek kişiliği olduğundan emin değilim.
Sözleriyle davranışları uyuyor mu göreceğiz.
-Sadece bir cesaret gösterisi de olabilir. -Aslında çekingendir belki.
O tiple bir de utangaçsa insan daha ne ister?
Öyle gerçekten.
Bir de 25 yaşındaki Kai Kobayashi var.
-Standup komedi yapıyormuş... -Hanımlar çoktan sevdi.
-Bence çok ilgi çekici biri. -Değil mi?
Çok gizemli bir havası var.
Japon musun?
-Yarı Japon yarı Amerikalı. -Güzel!
İngilizce de biliyor musun?
Evet. Standup'ı İngilizce yapıyorum.
Şöyle bir kural var sanki.
Âdem elması belirgin olan ve sakince konuşan erkekler
sizin için mıknatıs gibi.
Araştırmalarının sonucu mu bu?
-Ses tonu mühim. -Enerjisi de çok farklı.
Gerçi henüz esprilerini duyamadık.
-Önümüzde çok zaman var. -Göreceğiz.
Henüz yeterince tanımıyoruz.
-Başka? -Son olarak Tupas var.
Soyadı Johnkimverlu. 22 yaşında.
-Annen de baban da Filipinli mi? -Evet.
-Lily Franky'nin asistanıyım. -Gerçekten mi?
Ryo şurada yatıyor.
-Bunlardan birini seçebilirsiniz. -Alt ve üst.
Önce büyükler. Sen seçebilirsin Kai.
Tupas, kendi deyimiyle içe dönük biri
ve Emika'nın da kendisi gibi olduğunu düşünüyor.
Sanırım onda bir abla havası sezdi.
Tupas'ın ortalığı karıştıracağı fikrini kafamdan atamıyorum.
-Evet, söylemiştin. -Yani...
Emika, kısa süre önce Ryo'ya hisleri olduğunu söylemişken
şimdi Kai'nin sesini ve tipini beğeniyor, bir de ilginç olmasını.
Ayrıca Tupas'ın da yakışıklı ve olgun olmasını sevdi.
-Emika hiç... -Hangisi doğru acaba?
Ryo'ya âşık falan değildi ki.
Evdeki eski katılımcılar arasında...
O grubun en çekicisi oydu
ama şimdi yeni yüzler gelince hisleri değişmeye başladı.
Ryo'nun Vivi'den hoşlanacağını düşünmüştük.
Basketbolu seviyor, o tiple de...
Daha tanışmadılar ama tanışınca...
Ayrıca Ryo daha önce de Japon olmayan biriyle çıkmış.
-Yani profile uyuyor. -İngilizce de biliyor.
Bu Hana için işleri zorlaştırabilir.
27. HAFTA
BURADA OLMAMALIYIM
-Ne çok şey getirmişsin. -Miso çorbası yapıyorum.
Yaşasın.
Bir dakika, ben ne yapıyordum?
-Şey... -Ne yapıyorsun?
-Hah, evet! Frittata! -Frittata mı?
İkiniz de sık sık yemek yapar mısınız?
Ben neredeyse her gün yapıyorum.
Benim dönem dönem değişiyor. Bazen her gün yapıyorum.
Bazen de tembelleşiyorum.
İzninizle benim gitmem gerekiyor.
Tamam.
Nereye gidiyorsun?
Temizlik yapmaya, Lily'nin evine.
-Temizliğini de mi yapıyorsun? -Ona da mı seni çağırıyor?
-Lily şu an Fukuoka'da. -Peki.
-Ben de o yokken eviyle ilgileniyorum. -Anladım.
Ben de gitmek istedim şimdi.
-Ben de. İlginç olurdu. -Değil mi? Çok merak ettim.
-İyi eğlenceler. -Teşekkürler.
Görüşürüz.
SHIN-KIBA'YA MAÇA GİDİYORUM! -HANA
-Aranız nasıl? -Kızların ikisi de çok tatlı.
TOEIC SINAVINA GİDİYORUM -EMIKA
Sevindim. Ben çok gergindim dün.
Burada zaman geçirmek için sabırsızlanıyorum.
-Eğlenceli olmalı. -Bence de.
-Ryo ile tanışmak için de can atıyorum. -Değil mi?
Bu akşam mı geliyor?
-Bilmem, benim haberim yok. -Peki.
Bugün olabilir sanırım.
-Sık sık miso çorbası yapar mısın? -Son zamanlarda hiç yapmadım.
-Erkek arkadaşımla yaşarken yapardım. -Anladım.
Şu anda sevgilin var mı?
-Hayır, yok. -Peki.
-Senin var mı? -Benim de yok.
Eski sevgilin nasıl biriydi?
Melezdi, Alman ve...
"Alman" mı?
-Ve Japon. -Peki.
Ben de yarı Alman sayılırım.
-Öyle mi? -Babam Alman.
-Anladım. -Evet, Almanyalı.
Ben Alman ve Rus karışımıyım.
-Almanca biliyor musun? -Hayır.
-Hiç öğrenmedin mi? -Hayır.
Boş günlerinde ne yapıyorsun?
Boş günlerimde mi?
-Aslında seramik öğrenmek istiyorum. -"Seramik" mi?
-Seramik yapımı. -Anladım.
-Birkaç derse katılmıştım. -Güzel.
-Eğlenceli gibi duruyor. -Evet.
-Seveceğimi düşünüyorum. -Ben de.
-Çok lezzetli görünüyor. -Umarım göründüğü kadar vardır.
O kadar da kötü olamaz.
-Afiyet olsun. -Afiyet olsun.
Ben de miso çorbasıyla başlayacağım.
-Çok güzel olmuş. -Öyle mi?
İnsanı rahatlatıyor.
-Hem de çok. -Öyle mi?
-Güzel mi? -Harika.
-Aferin. -Peynir her şeyi kurtarıyor.
Tereddütte misin, peynir koy.
Harika.
Beğendiğin bir tip var mı?
-Şey... -Yani kişilik olarak ya da...
Ben açık sözlü, dobra insanları severim.
"Dobra" mı?
Evet, öyle.
Peki.
Neden bu kadar yoğun göz teması kuruyorsun?
Neden mi göz teması kuruyorum?
Nereye baksaydım?
Göz teması sorun değil de...
Gözünü pek kırpmayıp çok derin bakıyorsun.
İnsan gözünü kaçırmak istiyor.
-Ama bu güzel bir şey. -Öyle mi?
Evet. Göz teması iyidir.
AKŞAM 10.30
Eski fotoğrafları buldum.
Ne fotoğrafı?
Birkaç sene önceki yazdan.
-Los Angeles'ta bir müzik festivalinden. -Güzelmiş.
Merhaba. Tanıştığımıza sevindim.
-Merhaba. Ryo sen misin? -Evet.
-Memnun oldum. -Merhaba.
-Tanıştığımıza memnun oldum. -Ne oldu?
-Basketbol oynuyorum da ben. -Evet, duyduk.
-Bugün maçta sakatlandım. -Gerçekten mi?
-Evet... -Olamaz.
-Adınız nedir? Ben Ryo. -Ben Vivi.
-Ben de Kai. -Çok memnun oldum.
-Ben de. -Teşekkürler.
İyi misin sen?
-Evet... -Yalan.
-İyi olmana imkân yok. -Kesinlikle.
-Çok ciddi görünüyor. -Yazık.
Ne oldu ki?
Koşup zıpladım ama yere inerken
-bileğim burkuldu. -Oluyor öyle şeyler.
Ama lütfen endişelenmeyin.
İyileşmesi ne kadar sürecek?
Bu akşamki maçta olduğu için
-daha bir doktora gidemedim. -Anladım.
O yüzden bilmiyorum.
Olamaz. Sakatlığının detaylarını bilmemek çok zor olmalı.
-Teşekkür ederim ama düzelirim. -Tabii.
Sakatlıklar da bu işin cilvesi. Siz ne iş yapıyorsunuz?
Ben standup komedyeniyim.
-Vay be. Harika. -Eve dün geldim.
-Daha dün mü? Sen peki? -Evet.
Ben de dün geldim.
-Peki. -İkimiz de, evet.
-Üçüncümüz uyuyor. -O da mı geldi?
Hepimiz aynı gün geldik.
Sen ne iş yapıyorsun?
Model ve oyuncuyum.
-Adayı yani. -Japonca mı oynuyorsun?
Japonca mı? Hayır. Bir gün Amerika'ya taşınmak istiyorum.
-Biraz kendinden bahsetsene. -Rus ve Alman meleziyim.
Basketbolu çok severim.
İzlediğimden değil de.
-Hiç mi? -Bir maçıma gel lütfen.
-Yani profesyonel bir maç izlemedim. -Anladım.
-Ama oynamayı çok sevmiştim. -Oynayalım o zaman.
Gerçekten mi? Ne kadar kötü olduğumu görünce sıkıntıdan patlarsın.
Sana kıyasla ben sıfırımdır.
RYO TAWATARI, 26 PROFESYONEL BASKETBOLCU
HANA KIMURA, 22 AMERİKAN GÜREŞÇİSİ
KAI KOBAYASHI, 25 KOMEDYEN ADAYI
EMIKA MIZUKOSHI, 21 J.F. OBERLIN ÜNİVERSİTESİ SON SINIF
TUPAS JOHNKIMVERLU, 22 KİŞİSEL ASİSTAN
VIOLETTA RAZDUMINA, 24 MODEL
-Japoncan çok iyi. -Teşekkür ederim.
-Sen ne zaman döndün? -Biraz önce.
Hoş geldin. Ne oldu?
Bileğimi çok kötü burktum.
Nasıl? Dur, buzla soğuk kompres yapalım.
Teşekkür ederim. Maçta zıplarken oldu.
Düzgün inemedim ve ayağımı feci şekilde burktum.
-Aman tanrım. -İzninizle ben odama gideyim.
-Hana da sporcu olduğu için anlayabiliyor. -Doğru.
-Merhaba. Günaydın. -Günaydın.
-Memnun oldum. -Yataktayım, kusura bakma.
Önemli değil. Ben Ryo.
-Ben de Tupas Johnkimverlu. -Tupas John...
-Sana ne diyebilirim? -"Tupas" de lütfen.
-Tupas. -Evet.
-Memnun oldum. -Ben de öyle.
-Uyu lütfen. -İyiyim ben.
-Sorun değil, çok uyudum zaten. -Bana bakma.
-Tanıştığımıza sevindim. -Ben de öyle.
İyi ki geldin.
Sen benim senpai'msin. Ne dersen o.
Ben de yeniyim burada. Senden çok da önce gelmedim.
Söz büyüğündür. Dünyanın düzeni böyle.
Bu evde öyle gelenekçi kurallar yok.
Lütfen rahat davran.
Merhaba.
Buzu şimdi mi istersin sonra mı?
Şimdi daha iyi olur. Teşekkür ederim.
Bu terlikler nereden çıktı?
-Vivi'nin mi? -Benim.
-Güzel, değil mi? -Çok tatlı.
Teşekkür ederim.
Dur... Teşekkür ederim.
Önemli değil.
-Umarım çabucak iyileşirsin. -Sağ ol.
-Totem yaptım. -Evet.
Ne zamandır Japonya'da yaşıyorsun?
-Altı yıl oldu bile. -Altı yıl mı?
-Ve böyle Japonca konuşabiliyorsun? -Yapma.
Hâlâ o kadar iyi değilim.
-Sık sık Amerika'ya gidiyorum... -Neresine?
-Genelde Los Angeles. -Peki.
Los Angeles'ta bir sürü fırsat vardır.
Orada çalışmak istediğim iş sayısı daha fazla.
-Sen Kaliforniya'da mı yaşamıştın? -San Francisco.
Üniversite sırasında beş yıl orada kaldım.
-Öncesinde İngilizce öğrenmiş miydin? -Hayır.
-Hiç bilmiyordum. -Benim gibi yani.
-Ben de tek kelime Japonca bilmiyordum. -Bu yüzden...
Ben orada beş yıl kaldım, sense burada altı.
-Evet. -Sen daha iyi öğrenmişsin.
-Aynı durumdayız. -Benim İngilizcem çok paslandı.
-Saçmalama. -Konuşabiliyorum ama...
-"Totem yapmak" gibi ifadeleri anlıyorsun. -Sanırım öyle.
Bunu sıradan bir Japon'a açıklamak zor.
Çok teşekkür ederim, zahmet verdim.
Bu evde başka kimsede buz torbası olamazdı zaten.
Teşekkür ederim.
Minnettarım.
-Teşekkür ederim. -Tuttun mu?
Teşekkürler.
-Sporcu olduğun belli. -Nereden?
Nasıl yardım edileceğini biliyorsun.
Gerisini ben hallederim. Sağ ol.
-Ben de sohbete katılabilir miyim? -Tabii.
Herkes neden katıldığını paylaşmış mıydı?
-Ben Vivi'nin nedenini bilmiyorum. -Evet.
-Anlatsana. -Terrace House'a geliş sebebim mi?
Birincisi, bir süredir erkek arkadaşım yok.
Ve
ciddi bir ilişki kurmak istiyorum.
Bir sebebi bu.
Bir diğeri de her gün eğlenceli bir yerde olmak istemem.
-Anladım. -Ne yapacaksın?
-Su alacağım. -Otur, ben getiririm.
Ben getiririm, ciddiyim.
-Gerçekten gerek yok. -Ben alırım senpai.
Lütfen, izin ver.
-Delirdin herhâlde. -İyiyim ben.
"Deli" mi dedin sen?
Sen yaralısın. Dinlen lütfen.
Teşekkürler. Çok teşekkür ederim.
ÖĞLEDEN ÖNCE 11.30
Çok su içtim.
-Günaydın. -Günaydın.
Günaydın.
Günaydın. Ne yiyorsunuz?
-Bir şey... -Vivi bize salata pişirdi.
-Buna pişirmek denmez pek. -Enfes görünüyor.
-Pişirdin ama. -Sadece hepsini karıştırdım.
-"Sadece karıştırdın" mı? -Evet.
-Ryo'yu gördünüz mü? -Evet, burada.
-Erkeklerin odasında mı? -Sanırım.
-Günaydın. -Günaydın.
-Nasılsın? -İyiyim sanırım.
Canın yanıyor gibi. Öğle yemeği yedin mi?
Yemedim.
Ben markete gidiyorum, yiyecek bir şeyler de alırım.
-Emin misin? Teşekkür ederim. -Evet.
Sıkı dur.
-Hemen dönerim. -Teşekkür ederim.
-Çok kıpırdamamaya çalış. -Tamam.
Ne yiyorsun?
Natto ve pilav.
-"Natto ve pilav" mı? -Evet.
BELEDİYEYE GİDİYORUM. -VIVI
-Vivi çıktı mı? -Evet.
-Sen ne yapıyorsun? -Tofu burger.
Benim yaşımda biri
hislerini nasıl ilan eder ki?
Bunu nasıl söze dökersin?
Hislerini paylaşırken ne umduğuna bağlı.
Birlikte olmak, sevgili olmak istiyorsan
bunu açıkça söylemen lazım.
Anlıyorum.
Sadece hislerini söyleyip geçersen
tek duyduğun şey "Sağ ol." olabilir ve arkası gelmez.
Evet, sadece bir teşekkürle bitse
sinir olurdum.
Elimle karıştırsam iğrenir misin?
Ben de yapabilirim.
Ben hallederim.
Çok acıktım, o yüzden yardım etmek istiyorum.
-Güzel görünüyor. -Öyle mi?
-Hepsi güzelce karışıyor mu? -Sanırım.
Bu sandalye senin için daha mı rahat?
Şuna göre?
En iyisi burada oturup ayağımı da şuna koymak olurdu.
-Tamam, öyle yap o zaman. -Ama bence ayıp olur.
-Yapabilir miyim? -En iyi çözüm o.
Hoş geldin partisi için ne yapsak?
Bence bir parti verelim. Çok güzel olur.
Cadılar Bayramı teması yapabilir miyiz?
-Çok güzel görünüyorlar. -Evet.
-Çok da güzel kokuyor. -Evet.
Harika görünüyorlar.
-Hadi yiyelim. Teşekkürler. -Afiyet olsun.
-Umarım olmuştur. -Ben başlıyorum.
-Çok güzel. -Gerçekten mi?
Çok sevindim.
Mis.
Ruh hâlin nasıl?
Son birkaç maçtır pek iyi değilim. Sakatlık da bunun kanıtı.
Anladım...
Utanıyorum.
Utanılacak bir şey yok.
Seni basketbol izlerken görüp
etkilenen pek çok insan var.
Mesela ben.
-Teşekkür ederim. -Gerçekten öyle.
Süper kahramanlar gibisin.
Hiç de bile.
Sen bir süper kahramansın, silahın da basketbol.
Daha kırk fırın ekmek yemem lazım.
Süper kahramanımın böyle üzgün ve utanç dolu olması çok can sıkıcı.
-Bu moddan çıkmam lazım. -Evet.
İzin verirsen iyileşme sürecinde sana destek olmak istiyorum.
Teşekkür ederim. Bugün bana yemek hazırlaman çok makbule geçti.
-Sen de yardım ettin oysa dinlenebilirdin. -Önemli değil.
-Çok güzeldi. -Kusura bakma.
Şey...
Sanırım ben buraya geleli iki ay oldu.
Ve başka kimseye karşı,
Pepe ya da Ruka'ya karşı hissetmediğim
bazı açıklanamaz hislerim var.
Sana karşı, pek de net olmayan hisler.
-Nedir onlar? -Emin değilim.
-Bilmiyor musun? -Yani...
Henüz ne olduğunu çözemedim.
Ama sana karşı karmaşık hislerim olduğunu biliyorum.
-"Karmaşık hisler" ha? -Evet.
Ama ne olduklarını anlamak istiyorum
-ve bu konuda yardıma açığım. -Peki.
-Bu Ryo için hiç iyi bir zaman değil. -Hana boşa debeleniyor.
Kendinizi güçsüz hissettiğiniz anda gelen bir itirafla ne hissederdiniz?
Ben algılayamazdım.
Kafam iyileşip sahaya dönmekte olurdu çünkü.
-Takımını yarı yolda bıraktı, gergindir. -Doğru...
Bu yüzden de buna odaklanmasına yardımcı olmak daha iyi olurdu.
Bir kadın olarak söylüyorum, kendimi kötü hissettiğimde elimi tutan,
yanımda olmak istediğini söyleyen birinin bana destek olmasına
minnettar olurdum.
Ben de çok uzun bir süre bunun doğru olduğuna inandırıldım,
kadınlara güçsüzken yaklaşmanın.
Mamut avlar gibi.
-Ben tam tersiyimdir. -Öyle mi?
Hastaysam seni görmek istemem.
-Anlıyorum. Bunu daha önce de duymuştum. -Gerçekten mi?
Değil mi?
Hastayken Pocari Sweat getirilmesini istemez miydin?
-Hayır... -Kapıma bırakabilirsin.
O çok makbule geçer.
Bunu da duymuştum.
Kapımı çalarsan şöyle düşünürüm,
"Niye geldin ki? Kim uğraşacak şimdi?"
-Bunu da duymuştum. -Ciddi misin?
Popüler insanlar böyle yapıyor.
Mesela kapıya sporcu içeceği bırakıp
mesaj atarak güvenle içebileceğini söylüyorlar.
Ben "güvenle içilebilir" olma konusunu bir daha düşünürdüm.
Çok ürkütücü.
Hayır, yani "Başkası değil, ben bıraktım." anlamında.
Bence kim olduğuna bağlı.
Sevgilimin gelip yanımda olmasını isterdim ben.
Hana da aynı fikirde olsa gerek.
-Galiba. -O düşünceyle hareket ediyor.
-Öğle yemeği çok işe yaradı. -Evet, benim de hoşuma giderdi.
Bandaj konusunda yardımcı olması da.
Ama hislerini itiraf etmek için doğru zaman bu değildi.
"Ne hissettiğimi anlamama yardım et." çok büyük bir istek.
-Bence çok büyük bir risk aldı. -Denedi en azından.
Yeni rekabet onu endişelendirmiş olmalı.
-Mantıklı. -Ryo ve Vivi iyi anlaşıyor gibi.
Diğer katılımcılarda pek hareket yok gibi.
Belki tuhaf yemekler falan yapabilirler.
-Böylece ortam hareketlenir. -Tupas'a gelirsek
"Söz büyüğün." cümlesi, mottosu olacak gibi duruyor.
-Kurtarıcı cümlesi. -Kesinlikle.
Eski Japon atasözlerini söyleyip durmak gibi bir saçmalık yapmaz umarım.
Öğrenmeye açık.
"Ne pahasına olursa olsun." demeyi öğretelim.
Çok sinir bozucu.
Vivi, bir süredir ilişkisi olmadığını
ve ciddi ilişki aradığını söyledi.
-Beklenmedik bir açıklama. -Ryo da evlenmek istediğini söylemişti.
Sakatlığı olmasa Vivi'nin peşinde olurdu bence.
-Haklısın. -Daha mı heyecanlı olurdu?
Bu durumda olmasa olurdu tabii. Bütün olay zamanlamada.
-Çok doğru, zamanlama her şey. -Öyle galiba.
Artık Ryo evde daha çok vakit geçireceği için
Hana da daha atılgan olacak muhtemelen.
Ama bu ters tepebilir.
Ah Hana...
Durumu yanlış anladığı için
hislerini ilan edip duvara toslayabilir.
Doğru.
Şunlara bakın.
-Çok güzel. -Biri gidip hepsini aldı mı yani?
-Hana ve Emika yaptılar. -Sonra size parasını vereyim.
-Kusura bakmayın. -Biz yapmak istedik.
Sizi güzelce karşılamak istedik, o yüzden zahmet etmeyin.
Bal kabaklı yemekleri çok severim.
Ya bu bal kabağı?
-Epey karmaşık görünüyor. -Ben oydum.
-Ne? Çok güzel olmuş. -Teşekkürler.
Vay be! Harika görünüyor.
Teşekkür ederim ama tek yaptığım sos eklemek oldu.
Paella da çok otantik görünüyor. Her şey enfes görünüyor.
-Değil mi? Çorba da. -Gerçekten öyle.
Terrace House'a hoş geldiniz.
-Şerefe! -Şerefe!
-Afiyet olsun. -Haydi yiyelim.
Yemek için çok teşekkür ederiz.
-Makarna çok güzel. -Geldiğiniz için biz teşekkür ederiz.
Çok naziksiniz.
-Bu da leziz görünüyor. -Makarna harika.
Paella da muhteşem.
-Ellerinize sağlık. Her şey çok güzel. -Teşekkürler.
Herkesin dudağında kalamar mürekkebi var.
-Teşekkürler. -"Teşekkürler" mi?
Seninkiler tamamen batmış.
Senin de öyle Patos...
Benim adım Patos değil.
Patos değil.
Susun, dayanamayacağım.
O kadar hızlı düzelttin ki bayıldım.
-Enfesti. -Kesinlikle.
-Hep birlikte daha da güzel oluyor. -Doğru.
-Yakıştı mı? -Güzel görünüyor, çok tatlı.
-Harika. -Süper oldu.
Sen neden kurdeleyi aldın?
İçimden o geldi. Gözüme ilk takılan o oldu.
Çok sevimli. Eski sevgilime inanılmaz benziyorsun.
-Bal kabağı mı? Cidden mi? -Hayır! Sen Ryo.
-Yüzü mü benziyor? -Hem yüzü hem tavırları.
Sen bir şeyler yaptıkça dejavu oluyorum.
-Ne oldu? -Ryo, eski sevgilisine benziyormuş.
Birinin eski sevgilisine benzediğini duyunca insan utanıyor.
Göz kırpışınız benziyor sanırım.
Gözleri düşük müydü?
Yani, biraz.
Benimki gibi göz bulmak kolay değildir.
-Her şey çok lezzetliydi. -Ellerinize sağlık.
Çok hoşuma gitti.
-Ben evi henüz gezmedim. -Gerçekten mi?
Oyun odasını görmedim mesela.
-Hangi tur rehberini istersin? -Seçmemiz mi gerekiyor?
Sanırım Emika ile pek vakit geçirmedim.
-Gidelim mi? Haydi. -Evet, lütfen.
-İyi eğlenceler. -Ben sana rehberlik edeyim.
Vivi, bu aralar boş vaktin var mı?
Boş vakit mi? Tonla.
-Haydi o seramik derslerine gidelim. -Harika olur.
-Dün konuşmuştuk ya. -Evet.
-Gidelim, çok isterim. -Ne zaman boşsun?
Her zaman aslında.
Nereye gidebiliriz acaba? Bir araştıralım.
-Ben de bakayım. -Sanırım uzun bir programa kayıt olmadan
ders alınabilen yerler var.
Kulağa eğlenceli geliyor.
-Tamam, gidelim. -Evet.
Vay be.
-İşte burası. -Merhaba oyun odası.
Affedersin.
Neden bu kadar kibarsın?
Yani...
Sana?
Özür dilerim.
-Ben epey çekingenimdir. -Peki.
O yüzden biraz gerginim.
Anlıyorum. Ben de çekingenimdir. Nasıl yapsak?
Açıkçası
ben sessiz anları severim. İnsana huzur veriyor.
-Neden? Böyle... -Ama tabii
belli bir uyum yakaladıktan sonra.
Yoksa tuhaf olabilir.
İdeal ilişkimde her an konuşmak zorunda olmak istemem.
Anlıyorum. Sürekli çalışır durumda olmak gibi.
-Sadece kendin olabilirsin. -Aynen öyle.
Ben de çekingenimdir. Sanırım bu anlamda birbirimize benziyoruz.
Başka insanlarla olsa
bir sessizlik olduğunda ne düşündüklerini merak ederdim.
Ama bu huzur veriyor.
-Bana da. -Bunu duyduğuma sevindim.
Bir akşam yemeğe çıkalım.
Benim vaktim bol.
Benim de.
Yani işimin olmadığı anlarda vakit bulabilirim.
-Ben çok isterim. -Yapalım o zaman.
-Bana rehberlik ettiğin için teşekkürler. -Ne demek.
Umarım daha çok vakit geçirebiliriz.
Ben de çok isterim.
-Burada film izlemek çok güzel olur. -Evet.
Yesterday'i izlemeyi çok istiyorum.
-Kesinlikle izle. -Evet, vizyondan kalkmadan gitmeliyim.
Ben tekrar izleyebilirim.
-Gerçekten mi? -Evet.
Ne zaman istediğini söyle, ben de gelirim. Belki yemeği de
-o gün yeriz. -Harika olur.
Sabırsızlanıyorum.
Sohbetiniz nasıldı?
-Tupas'la yani? -Doğru.
Rehber olarak beni seçtiği için.
Eğlenceli miydi?
-Evet, yemeğe çıkmaya karar verdik. -Bak sen.
O teklif etti. Yakında planlayacağız.
Onunla sevgili olduğunu hayal edebiliyor musun?
Kesinlikle.
Sen Vivi?
Ne?
Etkilendiğin biri var mı?
Cevap versem mi bilemiyorum.
-Ne? -Sanırım ne demek istediğini anladım.
Açıkça söyleyebilirsin. Benden çekinme.
Şey...
-Yani... -Bilmiyorum... Öyle mi?
Bence tahmininde haklısın.
Gözleri böyle olan kişiden mi söz ediyoruz?
Ben hissetmiştim... Yani...
İletişiminizi görünce arada bir çekim olduğu hissediliyor.
-Ben de öyle düşünmüştüm... -Yani...
Farklı kültürleri içselleştirmiş olması hoşuma gidiyor.
Evet, düşünceleri tamamen Amerikalı gibi.
Yurt dışında fazla vakit geçirdiğimiz için
yaşadıklarımız birbirine çok benziyor.
Anlıyorum.
-Bir nedeni bu. -Anladım.
Ayrıca maddi anlamda istikrarlı olması da hoşuma gidiyor.
Mesela Miami'ye gitmek için plan yapsak
bunu gerçekleştirebiliriz.
Böyle şeylerin mümkün olduğunu bilmek güzel.
Onu tanımayı çok isterim.
Ama tam ben Ryo ile takılmak istediğimi düşünürken
Kai beni davet etti.
Seramik dersi için mi?
Evet, bunu denemek istiyordum ve ona da söz etmiştim.
Öneren bendim ama şimdi istemiyorum.
Belki "Fikrimi değiştirdim." demeliyim.
-Ryo sorsa gider miydin? -Koşarak.
Peki!
ÖĞLEDEN ÖNCE 11.00
-Bu fotoğrafta kurbağa gibi çıkmışım. -Bu sen misin?
Korkutucu.
-İnanılmaz. -Ben mi? Çok iyi.
-Bu çok sert. -Gerçekten mi?
-Harika bir his olmalı. -Şey...
Aslında ringin iplerine çıkmak biraz korkutucu.
-Korkuyor musun? -Evet.
Acayip korkutucu hem de ama maçta...
-Günaydın. -Hiç umursamıyorum.
-Günaydın. -Günaydın.
Hey, eşyalarımı getirdim.
-Ne eşyası? -Çizim.
Güzel.
Sen de mi resim yapıyorsun?
Pek sayılmaz. İyi değilim.
-Harika. -Gerçekten mi?
-Öyle dediğine bakma, çok iyi. -Hiç de değilim.
-Uzun zamandır... -Bu epey resmî görünüyor.
...çizmedim.
-Bakabilir miyim? -Çok resmî. Büyüklüğüne baksana.
-İşte. -Vay be, ciddi misin?
-İşte bu. -Vay.
Bu sayfa.
-Çok acayip değil mi? -Henüz bitmedi.
-Kara kalem mi bu? -Evet.
Çok yeteneklisin.
Çıkalım mı?
-Nereye? -Seramik dersine.
Ciddi misin? Bugün mü?
Hemen mi? Vay be, şahane.
-İyi eğlenceler. -Çok heyecanlandım.
Konuşmuştuk tabii ama bu kadar çabuk olmasını beklemiyordum.
-Çok heyecanlı. -Haydi gidelim.
-Hava çok güzel. -Doğru.
-Yağmamasına sevindim. -Evet.
-Biz çıkıyoruz. -Görüşürüz.
SERAMİK DERSİ! -KAI VE VIVI
MINAMI-AOYAMA, TOKYO
Çok etkileyici bir bina.
Bir şey getirecek miydik? Burası mı?
Evet.
-Vay be. -Çok acayip.
Olamaz. Ne kadar güzel bir dükkân.
-Bir bakalım. -Vay be.
Çok teşekkür ederim.
Burayı bizim için mi araştırdın?
-Evet. -Çok teşekkür ederim.
Burada iki mekanik tekerleğimiz var.
Bugünkü çalışmalarımızı bunlarla yapacağız.
Önce kilimizden bir iskelet oluşturmaya çalışalım.
Nazik, hafif dokunuşlarla ilerleyeceğiz.
-Fazla baskı yapmamaya çalışın. -Vay canına.
-Aman. -Vay be.
-Bu çok güzel bir his. -Kesinlikle.
Sol başparmağınızla, üstte yavaşça bir delik açın.
Bunu öğrenmek ruhumu temizleyecek gibi hissediyorum.
Değil mi?
Kahretsin, çok ilgi çekici.
Kendimi kaptırmış... Hayır!
Çömleği inceltmeye çalışmak zorunda değilsiniz.
-Sadece şeklini mi düzeltiyoruz? -Evet. Sağ elinizle
-bu taraftan hafifçe itin. -Peki, anladım.
Öğrendim.
Saklamaya mı çalışıyorsun?
Çok komiksin.
Büyüklüğünü sevdin mi?
-Bence mükemmel. -Harika.
O zaman bitmiş sayalım.
-Tekerlekleri durduruyorum. -Tamam.
En korkutucu kısım bu.
Nazikçe alın...
Çok güzel.
Seninki harika görünüyor.
Bu pozda bir fotoğrafını çekmek lazım.
Harika poz.
Vay canına.
-Oldu mu? -Çok havalı.
-Harika görünüyor. -Evet.
Hayal ettiğimden iyi oldu.
-Çok eğlenceliydi. -Çok eğlendim, inanılmaz.
-Tekrar gelmeyi çok istiyorum. -Ben de.
Vivi atakta.
-Değil mi? -Hana tir tir titriyor olmalı.
-Vivi'nin cazibesiyle yarışmak çok zor. -Değil mi?
Ryo'nun, eski sevgilisine benzediğini söylemesi taktik olabilir. Ne dersiniz?
-Olabilir. -Tabii.
Ama bana pek manipülatif gelmedi, daha çok içten bir gözlem gibiydi.
Davranışları epey benziyor olmalı.
Siz de duygulanır mıydınız?
-Sevgilisini ne kadar sevdiğine bağlı. -Doğru.
Anıları hâlâ canlıysa
-onu özleyebilir. -Katılıyorum.
Ben de etkilenirdim.
Böyle dediğine göre güzel bir ilişkiymiş.
-Muhtemelen. -Doğru diyorsun.
Korkunç bir eski sevgiliye benzetilmek ne kötü olurdu.
-Çok doğru. -"Bana eski sevgilimi hatırlatıyorsun."
"Yemek yerken çıkardığınız sesler aynı!"
"Niye yapıyorsunuz bunu?"
-Çok gergin bir durum. -"Sadece o yapar sanıyordum."
-"Nefret ederim." -"Bir ezik daha mı?"
-Ama bu öyle değil. -Vivi öyle düşünmüyor.
Kai, Vivi'den hoşlanıyor gibi.
-Evet. -Bence de.
İlgisini acımasızca
bir anda Ryo'ya kaydırdı.
Kai'yle takılmak bile istemedi.
Plan yaptıklarını unuttu herhâlde.
-Öyle mi dersin? -"Tabii ya..." demiştir içinden.
-"Çıkalım demiştik." -Aklından çıkmış.
Ama Kai inatçı. O tepkiyi ben alsam
geri çekilir, "Başka zaman da yapabiliriz." derdim.
Ama o, o gün olması için bastırdı.
-Bunu seviyorum. -Ben geri çekilirdim.
Sonra oyun odasındaki en cansız
sohbete şahit olduk.
Çok rahatsız ediciydi.
Çay seremonisi yapacaklar sandım.
Ama buna rağmen aralarındaki iletişim hızla ilerledi.
-İyi anlaşıyor gibiler. -Değil mi?
-Benzer bir enerjileri var. -İkisi de çok sessiz.
Biriyle sessiz kalabilmenin huzurunu sevmelerini anlıyorum.
Bu güzel bir şey.
Ama bunlar daha yeni tanıştı. Çok tuhaf.
Bu ilk baş başa sohbetleriydi.
Tupas'ın gerçekten kendisi gibi davranıp davranmadığını merak ediyorum.
Ama o son sahnede, gerçekte kim olduğunu az da olsa gösterdi.
Sıradan bir 20'li yaş genci gibi.
O asil uşak karakterinden sıyrılmasını bekliyordum.
O role fazla güveniyor.
-Demek istediğim... -"Asil uşak" mı?
Herkesle haddinden fazla kibar olmasını
ve "söz büyüğün" falan demesini kastediyorum.
Sahte bir kişiliğe oynuyor gibi geliyor.
Bunu kısa sürede bırakmasını bekliyordum. Ama gördünüz mü?
-Daha ilk günüydü. -Biliyorum, daha da bir şey demem.
Ben Tupas ve Emika'nın arasında neler olacağını merak ediyorum.
Ben de.
-Sizi çok iyi anlıyorum. -Tuhaflıklarına bayılıyorum.
Emika son zamanlarda pek heyecanlı görünmüyor.
-Öyle galiba. -Bunu neden söylediğini biliyorum.
-Mantıklı. -YouTube'da Yamachan'ın
söylediklerini duyunca biraz üzülmüş olmalı.
Sosyal medya işte.
Ağlayacaksan bakmayacaksın. Ya da dayanıklı olmayı öğreneceksin.
AKŞAM 9.00
Bugün dışarı çıktınız, değil mi?
Seramik dersine gittik.
-Çok eğlenceliydi. -Nerede?
-Aoyama? -Aoyama civarları.
-Çok eğlenceliydi. -Kesinlikle.
Ben altı senedir gitmek istiyordum.
Bir ara ben de istemiştim.
Öyle mi?
Denedim ama hiç beceremedim.
Kai epey başarılıydı.
-Elimden geleni yaptım. -Yaptıklarınızı almadınız mı?
Hayır. 12 Aralık'ta alacağız.
-Pişirmeleri uzun sürüyormuş. -Anladım.
Tanrım. Ev yapımı köri sosuna bayılırım.
-Katılıyorum. -Tıka basa yiyeceğim.
-Harika görünüyor. -Kesin çok lezzetlidir.
-Nefis. -Baharatlı seviyorsan tatsız gelebilir.
-Harika olmuş. -Mükemmel. Baharat sevmem zaten.
Süper.
Ben de baharatlı yiyemiyorum.
Çok güzel.
İnsanın yemek yapası geliyor.
Hep böyle övgü alacaksam.
-Yemeklerine bayılıyorum. -O zaman daha sık yapayım.
Hoş geldiniz.
Günaydın mı desek?
Günün nasıldı Ryo?
Sabah doktora gittim.
Ne dedi?
-Bu hafta maça çıkabilirmişim. -Vay be.
-Bitirdin mi? -Tabakları ben kaldırırım.
-Merak etme, ben hallederim... -Çok teşekkürler.
Getirdiğin için... Hey!
Hey...
-Yemeği sen yaptın, bulaşıklar bende. -Olsun, ben hallederim.
Taş, kâğıt, makas oynayalım.
Taş, kâğıt, makas, başla.
-Tamam, ben kaybettim. -Güzel.
Ben kazandığıma göre karar benim.
-Ben kazandım. -Kazanan mı yıkıyor?
-Kazandığıma göre... -Ama öyle söylememiştin.
Bir daha yapalım. Taş, kâğıt, makas.
İşte. Otur lütfen.
-Git keyfine bak. -Ama istemiyorum.
-Tamam, ben de kurularım o zaman. -Teşekkürler.
Sağ omzun neden birden bu kadar seksi olmaya karar verdi?
-Ne oluyor? -Teşekkür ederim.
-Bunu ister misin? -Evet.
-Tamam, evet. -Sağ ol.
-Ne oldu? -Hiç. Sohbet edelim mi biraz?
İkimiz mi? Olur.
-Yürüyebilecek misin? -Evet, iyiyim.
Pardon, yardım etmedim.
Ama çok güçlüsün, başarabilirsin.
-Yenilmezim. -Öylesin.
-Kendine bakabilirsin. -Bunu sen mi katladın?
-Evet. -Bunu da sen mi yaptın?
-Şu hâle bak. -Ne olmuş?
Gayet normal.
Vay be.
Bir sonraki karşılaşmana gelmek istiyorum.
-Tabii. -Evet.
Sabırsızlıkla bekliyorum...
-Tekme atışını görmek istiyorum. -Evet...
Ne oldu?
-Neyin var? -Affedersin...
Ne için?
-Sorun nedir? -Şey...
-Yukarıda konuşabilir miyiz? -Tabii.
Burada oturmak benim için zor da.
Alt yazı çevirmeni: Dilan Toplu